11 Aralık 2017 Pazartesi

Bir Yılın Son Günleri



Bir Yılın Son Günleri / Murathan Mungan
I.
Bir yıl daha bitiyor


İşte bu kadar duru,bu kadar yalın

Bu kadar el değmemiş
Sıradan bir gerçeği daha
kolları bağlı hayatımızın
Bu şiire nasıl dahil edilebilir bir yılın son günleri
Her sonda,her başlangıçta ve her defasında
Alır gibi başkasını karşımıza
Perdeler çekip,ışıklar söndürüp
oturup yatağın içinde bir başımıza
Sorgulamak kendimizi
Öğrenmek ikimizin anadilini,ikinci belleğimizi
Öğrenmek kendimizle hesaplaşmanın buzul ilişkilerini
Bu aynanın dehlizlerinde gezinirken görürüz
Karanlık günlerimizin kenar süslerini

Biterken yılın son günleri


Biliyoruz takvimler belirlemez değişimin mevsimlerini

Gençlik ikindilerini
Kargınmış bir çocuktuk büyüdüğümüzden beri.

II.
Bir yıl daha bitiyor


Düşlerim ,tasalarım,yarım kalmış onca şey

Her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden
Bana mı öyle geliyor
Yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman
İnsan yaşlanırken?

III.


Kırdım mı incittim mi birilerini?

Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler.
Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
Yeniden düşünmeliyim
Dostluklarımı, ilişkilerimi
Dağınık yatağım,mutsuz yatağım
Çoğalttım mı eksiklerimi?
Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı
Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
Borçlarımı ödedim mi?
Doğru seçtim mi soruların fiillerini?
Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
Ödünç aldığım kitapları geri verdim mi?
Geri verdim mi aldıklarımı:
Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları
Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
Yokladım mı duygularımı
Hala sevebiliyor muyum insanları?
Ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma
Ovmalı umutları
Saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan
Hançer kıvamındaki o karamizah tadını
Şimdi oturup uzun bir hasretlik mektubu yazmalıyım Yavuz'a
Sonra köşe başından bir demet çiçek alıp öyle başlamalıyım 
akşama
Yeni bir yıla
Ama nedense herşeyin tadı dağılıyor ağzımda
Bir sap çiçek mi taşısam yoksa ağzımın kıyısında
Aydınlık rengi vursun diye gözlerimdeki buluta

IV.
Ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım


Mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar

Arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettiğimiz zulalar
Gece telefonları, ıssız konuşmalar
Mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler
Bırakılmış mektuplar
Ve yurdumun her karış toprağında tefrika edilen karanlık
Ey hayatıma girenler ve çıkanlar
Uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey

O kadar çok anlattım ki


Kendime kaldım anlatmaktan...

Bunaldım kendisiyle boğuşmasını
Başkalarında çözmeye çalışan insanlardan
Usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan,
Ofset duyarlılıklardan
Kaç zamandır bir ermiş dinginliği havalandırıyor dizelerime
açılan pencereleri,
Durup bakıyorum akşam sularında zaman kavramlarına,
Zamanı düşünüyorum;koyuluyorum
Anlamını yitiriyor "şimdiki zaman"ın boş yüceliği,tarihin unutkan
sayfalarındaki mürekkep lekeleri
İşimin başına dönüyorum içimde ıssız bir gönül erinci

Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum


"içtenliğin" yada "dünya görüşünün" kirletmediği

Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum.
V.
Sabahları açık penceremin soluduğu kent


Nabzında yüzyılın dağınık sancısı

Dumanı üzerinde tüten yıkıntılar
Hangi anlamı kuşanabilir şimdi yeni bir yıl
Umutsuzluk sözlüğünden karşılıklar aranırken hayata
Hangi söküğünü dikebilir bu yaralı kuşak
Hangi yüreğe öğretilebilir unutmak!



Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları


Vitrin camlarına yansıyan yüzlerde

Bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar
Hala bir umut var mıdır
Çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde

28 Eylül 2014 Pazar

İyi haftalar

Asık yüzlü ve gözleri nemli bir sonbahar gecesinden merhabaİyi haftalar dilerim

İyi haftalar, sendromsuz bir pazartesi dilerim...

18 Eylül 2014 Perşembe

FARK ETMELI INSAN


FARK ETMELI INSAN

Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen...
Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.
Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.
Şu çok geniş görünen dünyanın, ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli.
Henüz bebekken 'Dünya benim!' dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu,ölürken de aynı avuçların 'her şeyi bırakıp gidiyorum işte!' dercesine apaçık kaldığını fark etmeli.  
 Ve kefenin cebinin bulunmadığını fark etmeli.
Baskın yeteneğini fark etmeli sonra.
Azrailin her an sürpriz yapabileceğini,nasıl yaşarsa öyle öleceğini fark etmeli insan  
Hayvanların yolda , kaldırımda , çöplükte ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini fark etmeli.  
Yaratılmışların en güzeli olduğunu fark etmeli ve ona göre yaşamalı.
Gülün hemen dibindeki dikeni dikenin hemen yanı başındaki gülü fark etmeli.
Evinde kedi,köpek beslediği halde çocuk sahibi olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.
Eşine 'seni çok seviyorum!' demenin mutluluk yolundaki müthiş gücünü fark etmeli.
Dolabında asılı 25 gömleğinin sadece üçünü giydiğini ama arka sokaktaki komşusunun o beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu fark etmeli.
Zenginliğin ve bereketin sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini fark etmeli.  
Annesinden doğarken tertemiz teslim aldığı gırtlağını ve aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini fark
etmeli, fark etmeliyiz çok geç olmadan.....  
Ömür dediğin üç gündür,dün geldi geçti yarın meçhuldür...
O halde ömür dediğin bir gündür,o da bugündür....

Can Yücel


EN ÖNCE VE İLLA Kİ SAĞLIK OLSUN!....



EN ÖNCE VE İLLA Kİ SAĞLIK OLSUN!....



 Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama.

 Yarım saat erkene kurulsun saatin.

 Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin...
 Pencereni aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin.
 Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin.
 Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin.
 Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart.
 Çek kızarmış ekmek kokusunu içine

 Bak güzelim kahvaltının keyfine...

 Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis.

 Önce sana güzel gelsin aynadaki siluetin.

 Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık bir gün dile.

 Sonra koş git işine, dünden, önceki günden, Hatta daha da eskiden 

 yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla, Ohhh şöyle bir hafifle...

 Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden sesi duymak için alo de.
 Hiç işin olmasa da öğle üzeri dışarı çık.
 Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa...
 Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil, görerek bak.
 Çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk görürsen yanağından 
 makas al...
 Sonra, şöyle bir düşün. Kimler sana yol açtı, sen çok dar da iken?...
 Kimler seni ferahlattı, hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler 
 kapını tıklattı?..
 Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?...
 Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara!...
 Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor!...
 Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak, yüzünde güller 
 açtıracak..
 Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun...
 Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun...
 Saklama tabakları, bardakları misafire. Sizden ala misafir mi var bu 
 dünyada?..
 Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç 
 değil.
 Şöyle keyife keyif katar gibi, lezzete lezzet katar gibi, eksik 
 bıraktıklarını tamamlar gibi. Tadına var akşamının...
 Gece evinde, dostların olsun.
 Sohbet mezen, kahkahan içkin olsun...
 Arkadaşım, hayat bu. Daha ne olsun?
 Ama en önce ve illa ki sağlık olsun! **
 Can Yücel

27 Ağustos 2013 Salı

Umutlar elini bırakır

Umutlar elini bırakır,
Gülümsemen solar
Fotoğraflar yetmez gözündeki ışığı
Gönlündeki acıyı anlatmaya...
Telefonlar kapalı, ses soluk yok
Ve bir gün duyarsın ki
O artık yok...
M.Özdaş

En son dört beş ay kadar önceydi. Neşeli, mutluydu sesi. Bir iyileşeyim, ağırlayacağım seni abla diyordu. İhtiyacı olan ilik ablasından alınacaktı. Geriye iki çocuğu annesiz bırakabileceğini düşünmüş müydü bilemem. Umutluydu, İstanbul'da çekilmiş, ağzinda koruyucu maskeli fotoğraflarıní hatırlıyorum o aklıma geldiğinde. 

Kandil gecesi, bayramda ve daha öncesi birkaç kez aramamda telefonu cevap vermemiş ve kapalı idi.Belki hastanede, belki telefon kullanmaması gerekiyor diye düşünmüştüm. 

Dün yine bir umutla, ondan haber alabileceğim birine sorduğumda '' O artık yok "' dediler. 

Benim de umutlarım, gülüşlerim soldu. 
Bir dua oldu dilimde. 
Nur içinde yatsın, Allah sevdiklerine, çocuklarına sabır ve kolaylık versin.

Sıralı olmuyor ölüm. 

Mü üzgün. __Msrf

1 Ocak 2013 Salı

Yolculuğa devam

Yıl: 2010
Dökülen İncilerim demişim, şiirime söz dizmişim, izi kalmış boynumda...
Bir dost demiş ki: Hepsi bu mu? Çoğalabilir mi?
Belki demişim...
O gün için on beş incim varmış.
Darmadağın olup boynumda iz bırakan...

Neden olmasın demişim bu dosta, neden çoğalmasın.
Bir sonraki şiirim "Çoğalan İnciler " olabilir belki...

Yüreğin merkezine kaçan minik bir söz, midyenin içine kaçan minik bir kum tanesinin
sebep olduğu gibi şekillenip çoğalabilir, yeni inciler doğurabilir.
Eksilen yanlarımız, yıpranan yanlarımız olacaktır elbet, ancak çoğalan yanlarımız da
olacaktır zamanla.

Birinci inci: Adı vefaydı. Bir ömür sürecekti.
İkinci inci: Şefkat: Sıcacık ısıtırdı.
Üçüncü inci: Güvenimdi.
Dördüncü inci: Aşkımdı.
Beşinci inci: Tutkumdu.
Altıncı inci: Mantığımdı.
Yedinci inci: Unutulan düşlerimdi.
Sekizinci inci: Tutunacak dalımdı.
Dokuzuncu inci: Bekleyişlerimdi.
Onuncu inci: Özleyişlerimdi.
On birinci inci: Hatalarımdı.
On ikinci inci: Öfkelerimdi.
On üçüncü inci: Günahlarımdı.
On dördüncü inci: Dualarımdı.
On beşinci inci: Eksilen yanımdı.

Ya şimdi?
Yıl: 2013
Bir zaman diliminin ikinci günü.
Vefa vazgeçilmez bir tat yaşamımda, şefkat bir bakışta, sözde saklı.
Güvenimi kazandım yeniden, aşk, tutku, mantık arada itişip kakışsa da, düşlerim
gökkuşağı renkleriyle süslendi. Tutunacak dala gevşek sarıldığımı fark ettim,
Beklemekten yorulmamam gerektiğini, aslında beklediğimin çok yakınımda olduğunu da.
Özlemek güzeldir, yokluğu ruhunuzda boşluk yaratanı özlersiniz, varlığı
yaşamınıza renk katanı özlersiniz, sesini duyduğunuzda sizi neşeyle dolduran, gözlerinizi parlatanı özlersiniz.

Hatalarımı da gördüm, her kul gibi kusursuz da değildim. Yaşamın size ne büyük
lütuflarda bulunduğunu bir kez daha gördüm. Öfkelerimden kurtulup günahlarımdan af
dileyip sevdiklerim için dualarıma devam ediyorum her an. Eksilen yanıma
gelince; yeri doldurulamayacak bir eksiklik değildi ve o yer sadece o kişiyle
dolardı. Şimdi dopdolu bir kalple, sevilen ve seven kişi olmayı bilmenin keyfi ile
yeni bir yıla daha aktık zamanla birlikte...

Geçen zamanı ardımda bırakıp " Yeni yıl " denilen yeni bir zaman dilimine geçerken
çoğalan yanlarımla giriş yaptım.

( Sürat = yol/zaman )olarak öğretiriz derslerde sürati.

"Uzay ve zaman, bütün fiziksel olayların ortak sahnesidir."
Herkes kendi sahnesinde verilen rollerini oynamakta sadece. Her sabah kalkıp işe
gidişimiz, yeniden dönüşümüz, ertesi gün planlarımız, yolda yürürken gözümüze çarpan
ve günler sonra bir konu açıldığında aklımıza geliveren küçük bir ayrıntı,
bekleyişlerimiz, kavuşmalarımız, nefretlerimiz, sevgilerimiz, ayrılıklarımız...
Defalarca oynanan sahneler.

Zamanı düşünüyorum şu an, klavyemde her harfi vuruşumda geride kalan zamanı.

( Zaman= yol/sürat )

Ne kadar da hızla geçiyor zaman... Ne kadar yol aldık bütün bir yıl içinde?
Dünya evrenin sonsuz karanlık boşluğunda yoluna büyük bir hızla devam ederken biz de
yol alıyoruz fark bile edemeden.

Koskoca bir yılı geride bıraktık yine, yine ertelenen duygularla, zaman zaman
kapıldığımız fırtınalarla, hayallerimizle...
Sizi hiçbir zaman bırakmayacağından emin olduğunuz sevgileri bulduğunuzda eksiltmeye
çalışarak değil, tamamlamaya, çoğaltmaya çalışarak sevin, sevilmenin
tadını çıkarın, yaşama her sabah yeniden merhaba demenin tadını da...

" Bilinçli duyularımızdan belki de en önemlisi, zamanın ilerleyişini duyumsayarak,
şu an, geçmiş ve gelecek beklentimizin olmasıdır. Geçmişe ait bilgimiz daha
önceki deneyimlerimizi imgelememizden kaynaklanır ve geçmişe ait bu imgeler, geçmiş
bir yaşamda “şu an”ı oluşturan beynimize kayıtlanmış imgelerdir. Şu anı
yaşayarak oluştururuz ve onu geçmiş dediğimiz dosyalara–anılarımıza
kaydederiz. Şimdiki zamanı, geçip giden zaman olarak sürekli yaşarız.
Yani, hep şimdi içindeyiz. Geçen her anla şimdi, geçmiş olur ve gelecekle yer değiştirir.
Geçmişi, şimdiyi ve geleceği içerir ve birbirini izleyen olayların ardışıklığından
oluşur."

Bilgi işlem merkezimiz her an görevde. Unutmak istediğimiz yaşanmışlıkları bile
aslında merkez unutmuyor, kayıt beyin kıvrımlarımızın bir yerindeki dosyasında
duruyor, sadece şifresini bir süreliğine unutmuş olmayı tercih ediyoruz.
Yeni yılın 2. gününden herkese merhaba... Zamanı ne kovalamaya ne de yakalamaya
gücümüz var, bırakın her şey olması gerektiği gibi olsun, zaten öyle olduğunu bir
süre sonra bir gün bir yerlerde aniden fark edivereceksiniz.
Akışın içinde üzerime düşen görevi huzur ve uyumla yapmaya devam ediyorum.

Herkese iyi yolculuklar dilerim.

02.01.2013
Saat: 03:40
M.Özdaş

25 Temmuz 2012 Çarşamba

Uyu güzel çocuk

Uyu güzel çocuk, uyu.
gülerek uyan yeni güne
Güneş sarı saçlarında parlar
gözlerin geceye ışık saçar
Geleceği bilmez henüz dilin
senin için en uzun zaman " uyuyup uyanmak " kadar
Anne güvenine tutunup yürürsün bu güvensiz dünyada
Mavi rüyalarda elinde bir parça çikolata
yastığında dağınık saçların
kime gülümser o güzel yüzün?
Sen tertemizsin, öyle kalmak olsun bütün derdin
her ne kadar kalamayacaksan da
Beyaz elbisen gibi,
küçük dünyan
ve hayallerin, ellerin, dillerin
kalbin de kirlenecek
haydi şimdi uyu
En güzel anlarında...

(M.Özdaş)